30 april 2013: de Oranje-fietstrein verovert Barcelona

Bij Budget Bikes zijn ze er helemaal klaar voor!

Nederlandse Barcelonees met Koninginnekoorts? Blijf thuis!  In Nederland maar met Barcelona-plannen voor eind april? Stel ze niet uit!

Want Barcelona kleurt op 30 april Oranje. Budget Bikes (BB), de Oer-Hollandse fietsverhuurder van BCN, pakt deze dag uit met een groots opgezette Bye Bye Bea Tour. Met maar liefst 80 oranje fietsen trekt BB ten strijde op wat misschien wel de laatste Koninginnedag ooit is. Gewapend met veel toeters en bellen trekt de Oranje-fietstrein vanaf het feestelijk versierde BB-hoofdkwartier door de oude binnenstad van Barcelona, onder de bezielende leiding van Budget Bike´s Koen Bos (kan het Hollandser?). 

De eerste schermutselingen vinden plaats in de oude visserwijk Barceloneta. Steunpunt daar is Café Maka Maka ( al geruime tijd in Nederlandse handen). Binnen dit bruggenhoofd laven we ons aan spijs en drank. Buiten op het plein vinden de eigenlijke gevechten plaats: snoep- en koekhappen, waterflessenvoetbal en De Grote Willem en Maxima-quiz met wie weet wel uiterst fraaie prijzen. 

Na het hoofdgevecht brengen we eerst de strijdrossen terug naar het hoofdkwartier. Te voet trekken we vervolgens verder naar Parc de la Ciutadella, waar de laatste schermutselingen (lees: spelletjes) plaatsvinden.

Daar uitgestreden zetten we koers naar Vila Olimpica. Hier slaan we ons kamp op in Café Rembrandt,  waar we Bea `tot in de kleine uurtjes´ uitzwaaien. Uiteraard met 100 % Hollandse snacks en dito deejay!
 

Wat: Budget Bikes Bye Bye Bea Tour.
Wanneer: dinsdag 30 april, vanaf 15.00 uur.
Waar: vertrekpunt is de Jaume Shop van Budget Bikes. Plaça de Llana 3 (vlakbij metrohalte Jaume 1). Verzamelen vanaf 14.30 uur.
Opgave: via een inschrijfformulier in de Jaume Shop of telefonisch: (0034) 675 865 029 (Koen).
Kosten: fiets en een beperkt aantal hapjes en drankjes zijn gratis. Verdere consumpties zijn voor eigen rekening.
Dresscode: Oranje!
.




BCN BITES - kijk voor meer nieuws over Barcelona en Catalonië op onze Facebook pagina!

Sant Jordi verkoopt rozen, Cervantes te weinig boeken

Sant Jordi, beschermheilige van alle Catalanen, is 23 april jarig en verkoopt dan rozen. Zijn kompaan – sinds 1930 - Miguel de Cervantes doet die dag in boeken.

Barcelona heeft Spaanse Miguel, vader van de moderne Europese roman, altijd omarmd. Geen wonder. Bij monde van zijn held Don Quijote verklaarde Cervantes de Catalaanse hoofdstad herhaaldelijk de liefde. En het was het strand van Barcelona waar ´de vernuftige edelman´ zijn ultieme gevecht voerde, voor definitief huiswaarts te keren.

Zwanenzang
Cervantes (1547-1616) verbleef twee keer in Barcelona. In 1569, op doorreis naar Italië, bezocht hij de stad slechts vluchtig. Veel later, in 1610, bleef hij drie maanden. De schrijver zou tijdens die periode hebben gewoond in een nog bestaand pand aan het begin van de Passeig de Colom, al ontbreken daadwerkelijke bewijzen daarvoor.
 

De woning van Cervantes, Passeig de Colom 2.  Het pand werd in 1945 ingrijpend gerestaureerd.

Toch is het heel voorstelbaar dat hij hier de inspiratie opdeed voor Quijote´s zwanenzang. Het strand van Barcelona bevond zich in Cervantes´ tijd namelijk vlakbij. Scheiding tussen zand en zee was de lijn die achterlangs het Palau del Mar loopt en over de Carrer Ginebra in Barceloneta. Als hij goed luisterde kon Cervantes de golven achter de stadsmuren horen ruizen.

In Catalonië sloten de laatste jaren tientallen boekhandels voorgoed hun deuren

Over zwanenzangen gesproken: de hedendaagse volgelingen van Don Quijote´s schepper hebben het zwaar te verduren. Ook in Catalonië sloten de laatste jaren tientallen boekhandels voorgoed hun deuren. Te vrezen valt dat het verkoopoffensief op 23 april – gemiddeld goed voor de helft van de jaaromzet – de overlevingstrijd van veel Catalaanse boekverkopers niet anders zal maken dan wat deze nu is: een gevecht tegen windmolens.

Klik hier voor een Engelstalige versie van het programma van Sant Jordi 2013 in Barcelona





 

BCN BITES - kijk voor meer nieuws over Barcelona en Catalonië op onze Facebook pagina!

Wat een barbaren die indianen!

Zijn standbeeld (in juni na ruim een jaar weer open) in de oude haven herinnert er elke dag aan: hier arriveerde Columbus na zijn eerste reis naar Amerika. Deze maand is het 520 jaar geleden dat de stoere Christopher verslag uitbracht aan zijn opdrachtgevers, de katholieke koningen Isabel en Ferdinand. Volgens de legende gebeurde dat in de Saló del Tinell, in het  middeleeuwse paleis aan het Plaça del Rei. 

Dat levert mooie fantasieën op. Isa en Ferdi, zo stel je je voor, konden hun nieuwsgierigheid natuurlijk niet in toom houden. Die gingen echt niet in die ontvangstzaal zitten wachten tot Colom - met een driepoot, want Columbus was stiekem een Catalaan, daarover een andere keer -  zich binnen meldde,  zijn geloofsbrieven onder de arm.  Hand in hand snellen ze de paleistrappen af, de vermoeide ontdekkingsreiziger tegemoet. Halverwege de treden volgt de legendarische ontmoeting.
 “Wat brengt u ons, heer Columbus?” 
“De ontdekking van Amerika, Uwe Hoogheden.”

Delacroix´ weergave van de koninklijke ontvangst (1863).

Tussen hoofd en nek
In werkelijkheid waren die paleistrappen op het moment dat Columbus voet aan Catalaanse wal zetten, wel het laatste waaraan Isabel en Ferdinand wilden denken:  op 7 december 1492 was Ferdinand op deze plek aan de dood ontsnapt. Een boze boer had hem een bijna fatale klap met een zwaard verkocht.  'Tussen hoofd en nek´, weten we dankzij een tijdgenoot van Ferdinand, de geschiedschrijver Miquel Pere Carbonell. 

Fernando´s lijfwachten overmeesterden de boer en wilden hem ter plekke om zeep helpen. De tussen hoofd en nek bloedende Fernando had echter een beter idee. Hij zou die boeren eens een lesje leren. Had hij hen immers in 1486 niet het recht verleend om zelfstandig boer te worden, zonder leenheer? Dat de meeste boeren de gevraagde losprijs in de verste verten niet konden opbrengen, deed er niet toe. Het ging om het principe. Ondankbaren waren het!



Opstandig agrarisch gedrag
Het lot van Joan de Canyamàs, zoals de boer heette, moest opstandig agrarisch gedrag richting koning eens en voor altijd voorkomen. Een paar dagen later werd hij naakt op een kar gezet en Barcelona rondgereden. Dat gebeurde met de nodige tussenstops. Op elk van deze pauzemomenten werd de arme Joan vakkundig van een lichaamsdeel ontdaan. Ogen, tepels, armen, benen, bijna héél Joan moest er aan geloven. De taaie boer hield het lang vol, met ´steun´ van de Koninklijke chirurgijnen. Deze voorkwamen het leegbloeden van de man en daarmee een voortijdig einde van diens lijdensweg. 

De Columbus van Emanuel Leutze is blond (1843).

De koninklijke chirurgijnen voorkwamen  een voortijdig einde van Joans lijdensweg

 

Op de Passeig del Born stierf Canyamàs dan toch, nadat zijn hart - of zijn hersenpan, daarover verschillen de middeleeuwse bronnen - uit zijn lichaam was getrokken. De kar met daarop Joans schamele resten werd in brand gestoken.


Om bij te komen van de schrik verkasten Isabel en Ferdinand naar het Monasterio de San Jerónimo de la Murtra, een klooster in het naburige Badalona. Daar dwaalde de gedachten van de koning telkens af naar die bijna rampzalige vrijdag van de aanslag. Het was maar goed dat hij had gevast! Daarmee had hij vast en zeker de zegen verdiend van ‘onze heilige maagd Maria’, weet ook chroniqueur Carbonell.

Columbus vereeuwigd in het San Jerónimo klooster, Badalona.

15 april 1493
Maar vandaag heeft de koning geen tijd voor sombere gedachten. Columbus brengt in Badalona verslag uit van zijn avonturen! De nieuwsgierige zeeman toont zich bovendien een uitstekend verteller, die de vorstelijke humeuren opvrolijkt met allerlei interessante en verbazingwekkende wetenswaardigheden over de Nieuwe Wereld. Bijvoorbeeld dat de mensen daar geen geld hebben en geen geschreven taal; dat ze noch brood eten noch wijn drinken en het ijzer niet kennen. Ook vertelt Columbus zijn Koninklijke toehoorders dat de Nieuwe-Wereldbewoners naakt of bijna naakt rondlopen, God de Heer niet kennen en elkaar opeten als het zo uitkomt.
 

Columbus (donker dit keer en met baard) kijkt zijn ogen uit.

Wat de koning echter nog het meest verbaast: de bewoners van de Nieuwe Wereld hebben geen paarden! Wanneer ze de mannen van Columbus op hun viervoeters zagen, dachten ze dat het om centauren ging – al is die benaming hen natuurlijk ook onbekend.
 
Wat een barbaren, die indianen!



BCN BITES - kijk voor meer nieuws over Barcelona, Catalonië en soms zelfs Spanje op onze Facebook pagina!

Vanuit Barcelona: Leve de Limburgse Republiek!

Nu het Spaanse koningshuis onder vuur ligt, wordt de roep om de Derde Republiek steeds groter. De jaarlijkse bijeenkomst in Madrid op de verjaardag van het uitroepen van de Tweede Republiek (14 april 1931) trok dan ook veel meer deelnemers dan normaal. 

In Barcelona , waar ERC-leider Francesc Macià 82 jaar geleden gelijk maar de Catalaanse Republiek uitriep,was het vooral op het strand druk. 

In Barcelona was het vooral op het strand druk

In  het Parc de la Ciutadella verklaarde Macià´s erfgenaam Oriol Junqueras  voor 500 getrouwen “een onafhankelijkheidsreferendum te prefereren, maar een eenzijdig uitroepen van de onafhankelijkheid door het Catalaanse parlement niet uit te sluiten.”
 

 

Op het Plaça de Sant Jaume ontrolden jonge Catalaanse nationalisten een reusachtige estelada, de Catalaanse onafhankelijkheidsvlag; waar een groepje Zuid-Nederlandse toeristen vervolgens voor poseerden. Voor een vrij Limburg.

BCN BITES - kijk voor meer nieuws over Barcelona, Catalonië op onze Facebook pagina!

Elisenda, de tweehoofdige koningin van Pedralbes

 

Nog héél landelijk. Het klooster van Pedralbes in 1932.

 ‘Volgende halte: Reina Elisenda!’

Duizenden reizigers in Barcelona horen dagelijks haar naam, maar wie was deze koningin?

Een dame die van wanten wist, met een vooruitziende blik bovendien.

In 1322 trouwde de in 1292 geboren dochter van de machtige heer van Montcada met koning Jaume II (1267-1327). Diens derde vrouw, Maria van Cyprus, was pas een maand eerder overleden. Toch stemde de paus in met de snelle verbintenis tussen Jaume en de kwart eeuw jongere Elisenda.

Het claustro.

 Jonge blom
 Zijn vier huwelijken moeten De Rechtvaardige, zoals Jaume werd genoemd, behoorlijk hebben uitgeput. Bovendien was hij ten tijde van de verbintenis met jonge blom Elisenda al een man op leeftijd, zeker voor middeleeuwse begrippen.

 Zijn vier huwelijken moeten De Rechtvaardige, zoals Jaume werd genoemd, behoorlijk hebben uitgeput

 Niet lang na de bezegeling van het (kinderloos gebleven) huwelijk begon Jaume dan ook te sukkelen met zijn gezondheid. Reden voor Elisenda om te zorgen voor een toekomstig weduweverblijf. Het gebied rond Pedralbes (van het Latijnse petras albas, witte stenen) was de ideale plek, vond ze. Landelijk en dus rustig, maar wel vlakbij een dorp (Sarrià ) én niet te ver van het koninklijk paleis. 

Het klooster van Pedralbes werd in mei 1327 ingewijd, waarna de eerste nonnen hun intrek namen. Elisenda had gekozen voor de nog jonge orde van de Clarissen, een vrouwelijke tak van de Franciscanen. De Pedralbes-bewoonsters kwamen uit het klooster van Sant Antoni i Santa Clara, dat ongeveer stond waar nu de kapel in Parc de la Ciutadella is. Elisenda omringde zich met ´soortgenoten´, want de meeste nonnen waren afkomstig uit adellijke families.

 
Koninklijke tweeslachtigheid
Eind 1327 stierf Jaume, kort daarop vertrok Elisenda naar Pedralbes. Non werd ze niet, ze ging lekker wonen in het paleis dat ze naast het klooster had laten bouwen. Vandaar uit leidde Elisenda met straffe hand het leven van de religieuzen. Zij was het die de regels vaststelde en de abdissen benoemde. Dankzij haar kreeg het klooster ook Koninklijke privileges. Zo genoten de nonnen de rechtstreekse bescherming van de Consell de Cent, het middeleeuwse bestuur van Barcelona.

De Koninklijke tweeslachtigheid komt mooi tot uiting in de graftombe - Elisenda stierf in 1364 -  die la reina liet bouwen in de muur die de kloosterkerk scheidt van het claustro.
In het claustro zien we haar als weduwe en non (nu wel!), in de kerk (op de foto hieronder links) ligt ze gekleed in een koninklijk gewaad, op haar hoofd een kroon. 

Het Monestir de Santa Maria de Pedralbes , zoals de officiële naam luidt, is gemakkelijk te bereiken met metro L6. Halte is uiteraard Reina Elisenda.
Ook comfortabel, maar veel leuker: de elektrische fiets. Het Pedralbes-klooster is een van de stops tijdens de gloednieuwe Orange Monkey  E-Bike Fietstour!



BCN BITES - kijk voor meer nieuws over Barcelona, Catalonië en soms zelfs Spanje op onze Facebook pagina!

De dag dat Franciscus (de enige echte!) ziek werd in Barcelona

Toen de Argentijn Jorge Mario Bergoglio zich vorige week in Rome herdoopte tot Franciscus, werd hij voor conservatief Madrid prompt een halve Spanjaard. 
Bergoglio, zo redeneerde men,  mag dan Italiaanse roots hebben, zijn Spaanse wortels zijn bijna even sterk: Jorge spreekt de taal van het moederland en werd door Madrid geschoold tot Jezuïet. Goed, om een jarenlange studie ging het niet, maar de nieuwe paus stond 'tussen 1970 en 1971'  toch maar mooi ingeschreven bij het Colegio San Ignacio de Loyala in Alcalá de Henares (provincie Madrid).

In Barcelona bleef het stil. Valse bescheidenheid, te veel seny. Want de echte, de heilige Franciscus is van Barcelona.


Zwak, ziek en misselijk
Het begon allemaal in 1211 toen Franciscus van Assisi  zwak, ziek en misselijk aanklopte bij het eenvoudige ziekenhuis voor pelgrims dat stond op wat nu het Plaça del duc de Medinaceli is. Dankzij de goede zorgen van de ziekenbroeders was de toekomstige heilige weer snel op de been, op weg naar nieuwe goede werken.

De echte, de heilige Franciscus is van Barcelona

Exit Franciscus uit Barcelona? Integendeel, het was slechts het begin. Koning Jaume I was zwaar onder de indruk van het kortstondige verblijf van Franciscus in zijn stad. Hij wilde een daad stellen, al was het maar via het steenrijke huis van Montcada (die van het Picasso-Museumstraatje). Op vriendelijk doch dringend verzoek van de koning en de stedelijke raadslieden doneerden de Montcada-familie een flinke lap grond, pal naast het ziekenhuis. Daar verrees vanaf 1214 een wat eerst nog een bescheiden  convent was, het eerste van de Franciscanen in Spanje.

Het Convent de Framenors op de huidige kaart van Barcelona.

Latere uitbreidingen maakte van dit Framenors convent (van frailes menores, minderbroeders) het belangrijkste Franciscaner centrum  in Catalonië. In het 14 eeuwse Barcelona heette een van de vier stadsdelen zelfs het kwartier van de Framenors; de 150 minderbroeders konden de stad in en uit door hun ´eigen´ Framenorspoort; koningen en regeringsleiders werden  in het convent begraven en de Consell de Cent vergaderde er, tot de verhuizing in 1369 naar de Saló de Cent op het Plaça de Sant Jaume. 

 

Een van de Franciscus-schiderijen van Antoni Viladomat

Veel later, begin 18e eeuw,  schilderde Antoni Viladomat voor het klooster zijn 20-voudige ode aan Sint Franciscus, nu te bewonderen in het Nationaal Museum op de Montjuïc. Dat was ruim een eeuw voordat het Framenors-complex werd getroffen door wat soms het onvermijdelijke lot lijkt van Catalaanse kloosters en kerken: het werd door het eigen volk in brand gestoken.  

Of het complex wel of niet totaal afbrandde tijdens de bullangas (de volksopstanden van 1835), daarover verschillen de bronnen. De grote of kleinere resten vielen in 1838  in elk geval in handen van een andere 19e eeuwse ´kerkendoder´: Juan Álvarez Mendizábal, de met een aantal onteigeningswetten gewapende Spaanse minister van Financiën.

   

Lokale goden gaan in Catalonië vóór universele heiligen

Magazijnen
Het terrein van het Framenors-convent werd eerst verkocht aan particulieren en voor een deel bebouwd met opslagloodsen en  magazijnen. Pas later, vanaf 1848, begon een lang gevecht om de grond tussen de hertog van Medinaceli (nazaat van het huis van Montcada) en de Ramo de la Guerra (het Ministerie van Defensie van die tijd) in Madrid. 

Gobierno Militar, vlakbij het Columbus-standbeeld.

De uitkomst was voorspelbaar. Waar ooit de tuin was van de minderbroeders staat vanaf 1927 het enorme gebouw van de Gobierno Militar. De Medicanelis kregen een plein, dat eerder trouwens Plaça de Sant Francesc heette.

En Franciscus? Hem resten wat straatnamen. Van zijstraten. Behalve zijn plein werd hem ook zijn enige hoofdstraat afgenomen. De Dormitorio de San Francisco, de straat die vanaf de Ramblas langs de Gobierno Militar loopt, draagt sinds 1916 de naam van Josep Anselm Clavé, de God van de Catalaanse volksmuziek.  Lokale goden gaan in Catalonië vóór universele heiligen.

Het is ergens ook wel weer mooi,  al die onteigeningen, want vintage Franciscus:
De broeders mogen zich niets toeëigenen, geen huis, geen verblijfplaats, helemaal niets.
(Uit: Regel van de minderbroeders, hoofdstuk 6).

BCN BITES - kijk voor meer nieuws over Barcelona en Catalonië op onze Facebook pagina!

Het Picasso Museum in Barcelona bestaat vijftig jaar

Pablo Picasso en Jaume Sabartés - Château Grimaldi, Antibes, 1946

Carrer de Montcada, 1957

Deze week vijftig jaar geleden opende het Picasso Museum zijn deuren in de Barcelonese wijk La Ribera. Locatie was een oud paleis in de Carrer de Montcada. Het museum was het eerste project om nieuw leven te blazen in een wijk die ooit de welvarendste van Barcelona was;  in de paleizen aan die toch zo nauwe straat woonden de happy few, de allerrijkste handelaren, de gildemeesters en de edelen van de stad. 



Tourist spot
Het project is gelukt: wijk, straat en museum (dat inmiddels al vijf paleizen beslaat) behoren tot de populaire tourist spots van de stad

Palau Aguilar op nummer 15 is de plek waar het allemaal begon. Het pand (13e eeuws, ingrijpend verbouwd in de 15e eeuw) was tot in de jaren vijftig van de vorige eeuw eigendom van de familie Berenguer d'Aguilar. Toen kocht de gemeente Barcelona het paleis, zonder er een bestemming voor te hebben.

Die werd pas in 1960 gevonden, dankzij Jaume Sabartés. Sabartés (1881-1968) was schrijver, beeldhouwer, boezemvriend van Picasso en vanaf 1935 tot zijn dood ook nog eens privésecretaris van het artistieke genie.  Vooral dankzij dat laatste de man een aardige Picassoacollectie opgebouwd. Het ging vooral litho´s - Picasso  had jarenlange de gewoonte om van elk gravure een extra (én gesigneerd) exemplaar aan zijn vriend te schenken.

Malaga
In 1960 doneerde Sabartés, die tobde met zijn gezondheid, zijn collectie boeken rond het thema 'Picasso' aan het stadsmuseum van Malaga, de stad waar de schilder in 1881 was geboren. Ook zijn Picasso-kunstverzameling wilde Sabartés aan het museum schenken. 

“Komt niks van in”, zei Picasso -  tenslotte zijn broodheer. Die boeken, die mocht Malaga hebben, maar de kunst moest naar Barcelona, de stad van zijn tienerjaren (Picasso ging er als 13-jarige wonen) en van zijn vorming als kunstschilder.


Het museum mocht onder geen enkele omstandigheid´ Museo de Picasso  worden genoemd 

De gemeente Barcelona was enthousiast en had ook een locatie voor het cadeautje: Palau Aguilar. Picasso, die de totstandkoming van zijn museum vanuit Parijs nauwkeurig regisseerde, reageerde verheugd op het voorstel.

Minder blij was Franco. De ´Gaudillo´ had al een hekel aan Picasso sinds 1937, het jaar waarin diens anti-oorlog statement Guernica te zien was in het paviljoen van de Republikeinse regering op de Parijse wereldtentoonstelling. Picasco toonde zich in zijn Franco-haat al even standvastig: hij weigerde Spanje te bezoeken zolang de dictator in leven was.

Newsweek
Uiteraard zweeg de Spaanse pers over de perikelen rond het museum. Het buitenlandse journaille niet.  Op 8 april 1963  liet het Amerikaanse tijdschrift Time een anonieme Spaanse advocaat aan het woord. Deze vertelde over de orders van een Franco-minister  aan José María Porcioles, Barcelona´s burgemeester:  het museum mocht ´onder geen enkele omstandigheid´, ´Museo de Picasso´ worden genoemd. Ook zou het Franco-regime de gemeente  'gesuggereerd´ hebben om consequent naar het gebouw te verwijzen als ´Colección Sabartés´.

Een suggestie die Porcioles en zijn bestuurders gewillig volgden. Toen het museum op 3 maart 1963 opende, stond op het naambordje: ´Colegio Colección Sabartés´.

Dat is sinds lang verholpen. Sabartés zal het niet anders gewild hebben. In het museum dat ooit zijn (achter)naam droeg heeft hij nu een eigen zaal. De gemeente Barcelona eerde hem in 2007 zelfs met een plein. Het Plaça Sabartés bevindt zich tussen de straten Montcada en Flassaders, pal achter het museum van zijn beste vriend.

Voor meer informatie over het jubileum, zie de website  van het Picasso Museum.


BCN BITES - kijk voor meer nieuws over Barcelona, Catalonië en soms zelfs Spanje op onze Facebook pagina!

De dingen die voorbij gaan - Bar Marsella

Salvador Dalí en Pablo Picasso zakten er door.  En Ernest Hemmingway natuurlijk. Woody Allen filmde er voor zijn pr-werkje Vicki, Christina Barcelona. Het beroemdst is de bar echter om z´n absint, een sterk-alcoholisch drankje dat je de mooiste visioenen zou kunnen schenken.

Op dit moment echter,  is er voor Bar Marsella slechts de harde realiteit. De oudste kroeg van Barcelona moet kiezen: sluiten of verhuizen. Het pand aan de Carrer Hospital waarin Marsella is gevestigd, staat te koop voor 1 miljoen euro. Kroegbaas José Damie,  wiens voorvaderen in 1820 op deze plek de eerste absint schonken, moet vóór 1 april vertrekken met zijn spullen. Waarheen, dat weet hij op tot op dit moment nog niet. 

Overdosis toeristen
Nooit leuk natuurlijk, als  zo´n stadsmonument verdwijnt, al zeggen puristen dat Marsella door een overdosis toeristen z´n beste tijd al lang achter zich heeft. Voor het échte authentieke Raval-gevoel moet je wat hen betreft zijn in één van de armoedige bars een paar meter verder, in Carrer d'En Robador 

Zelf verblijven wij graag bij La Paciencia, hoek Hospital/ Rambla del Raval. Nog net aan de goede kant van rafelig, met verrassend goede broodjes en als grootste plus een prima terras. Aan dat terras heeft La Paciencia vast haar naam  danken: uren en uren kun je daar toeven, terwijl het leven van El Raval aan je voorbijtrekt. Daar kan geen Woody Allen-film tegenop.

 Bar Marsella in gelukkiger tijden. Klik hier voor prachtig werk van fotograaf  Jordi Oliver, genomen in de jaren ´90 vóór de Olympische spelen.


BCN BITES - kijk voor meer nieuws over Barcelona, Catalonië en soms zelfs Spanje op onze Facebook pagina!