Plaça de l´Àngel, het oude centrum van Barcelona

De merksteen op de Plaça del Blat moet er volgens deze vroeg-20ste eeuwse reproductie zo hebben uitgezien.

´Dat is de plaça del Blat´, had zijn vader gezegd, ´het centrum van Barcelona, zie je die steen in het midden van het plein?´ en Arnau keek naar de plek die zijn vader hem aanwees. ´Nou, die steen betekent dat de stad vanaf dat punt in vieren is verdeeld: het kwartier van de Zee, van de Framenors, van Pi en van de Salada of Sant Pere.´

Bovenstaand citaat is afkomstig uit De Kathedraal van de Zee (La Catedral del Mar), de bestseller van Ildefonso Falcones, waarvan het verhaal zich afspeelt tegen de achtergrond van de bouw van Santa Maria del Mar in de 14e  eeuw. Een spannend en meeslepend boek en ook nog eens heel informatief. Dat komt omdat Falcones – kind van Barcelona, en behalve schrijver ook advocaat - behoorlijk goed de historische feiten volgt. Spelenderwijs kom je zo van alles te weten over het leven in het Barcelona van de 14e eeuw en over hoe de stad er toen uitzag.

Plaça del Blat, zo genaamd vanwege de tarwe (blat) die er werd verhandeld, bestaat dan ook echt, al luidt de tegenwoordige naam Plaça d´Àngel, Plein van de Engel.
Die naam dankt het aan een wonder dat er in juli 1339 zou hebben plaatsgevonden. Op de eerste zondag van die maand werden de resten van Barcelona´s patroonheilige Eulàlia overgebracht van de in aanbouw zijnde Santa Maria del Mar naar de kathedraal van de stad. Toen de stoet monniken onder leiding van koning Pere III op het Plaça del Blat aankwam, gebeurde er iets vreemds: van het ene op het andere moment was Eulàlia's kist letterlijk niet te tillen. 

Donder en bliksem
Wat te doen? Gelukkig, een paar tellen later verscheen een engel, onder het geraas van de nodige donder en bliksem. De engel zelf gaf geen kik, maar wees slechts beschuldigend naar een van de monniken die de kist droegen, om vervolgens weer net zo snel te verdwijnen als hij of zij was gekomen.

Als je door engel wordt beschuldigd dan rest je slechts één ding: bekennen. Beschaamd vertelde de monnik zich een teen van Eulàlia te hebben toegeëigend.

Een kleine replica uit 1966 van het originele engelbeeld,
boven het balkon van het gebouw aan het Plaça de l´Àngel 2.

De engel gaf geen kik, maar wees slechts beschuldigend naar een van de monniken 

Of de dief in de stadsgevangenis is beland – die toen aan jet Plaça del Blat stond -, dat vertelt het verhaal niet. Evenmin hoe de Eulàlia´s teen weer werd bevestigd aan haar maagdelijke voetje. Wel dat dat haar kist vanaf dat moment licht als een veertje was en de processie zonder verdere problemen de kathedraal bereikte. 

Het  Plaça de l´Àngel rond 1930, met midden op het plein de toen kersverse ingang (Jaume I) van de metro. Het beeld van de engel was al halverwege de 19de eeuw verwijderd. ´Te groot voor zo´n klein plein´, luidde het oordeel van de autoriteiten. Te zien is het echter nog altijd: in het Museu d´Història de Barcelona aan het Plaça del Rei.

Eerst zien, dan geloven
Hetzelfde jaar al werd besloten om het plein te verrijken met een afbeelding van Eulàlia. Een plan dat vreemd genoeg pas halverwege de 15de eeuw werd uitgevoerd. Toen kreeg de boog die als ingang diende van de Baixada de la Presó (nu de Baixada de la Llibreteria) een beeldje van de heilige. Weer veel later, in 1618, kreeg de engel een beeld op het plein. Vanaf dat moment ook noemden de inwoners van de stad het plein Plaça de l´Àngel – een naam die 1865 ´officieel´ werd. Kennelijk gold voor de Barcelonezen: eerst zien, dan pas geloven.

Zoals gezegd, ook Barcelonees Ildefonso Falcones houdt zich liever aan de historisch wat hardere feiten, wanneer het gaat om de setting van zijn  verhaal. De markeersteen uit het citaat hierboven heeft dan ook echt bestaan - de eerste bronvermelding dateert uit 1316. En in De Kathedraal van de Zee wijdt de schrijver meerdere pagina´s aan de overbrenging van Eulàlia´s resten. Aan het wonder van de engel? Geen woord.

Ildefonso Falcones – de Kathedraal van de Zee. Uitgeverij Sijthoff, 2007. 671 pagina’s.
 

Wil je langs deze en andere plaatsen die een belangrijke rol spelen in het meeslepende boek van Ildefons Falcones? Ga mee met onze Kathedraal van de Zee-wandeltour! Meer info vind je hier.

Het feestje van Eulàlia in Barcelona

Santa Eulàlia mag dan niet zo´n groot feest hebben als haar collega Mercè,  dat wil niet zeggen dat er helemaal niets gedaan wordt aan de naamdag (12 februari) van Barcelona´s tweede beschermheilige. (Klik voor het volledige programma hier)

Bovendien is Laia, zoals Eulàlia vaak liefkozend wordt genoemd, ook nog eens de beschermheilige van de kinderen. Veel aandacht voor het kleine grut dus dit weekend. 

Zeker met dit koude weer is een bezoek met de kids aan de CosmoCaixa (sowieso een van de leukste musea van de stad) een aanrader. Ter ere van Laia is er onder meer een theatershow, waarbij dieren aan de kinderen de wondere wereld van de natuur uitleggen. 
Wees er wel snel bij, want het aantal plaatsen voor dit speciale programma is beperkt.

Deze post kun je ook lezen op de blog van Orange Monkey Tours

Uitstapje naar Barcelona? November is ideaal!

´Het is hier toch Spanje?´

'Wat is eigenlijk de beste tijd voor een bezoek aan Barcelona?´ 

Deelnemers aan onze wandel- en fietstours vragen het regelmatig, zeker wanneer we gekleed in poncho’s op pad moeten. Gelukkig gebeurt dat laatste niet vaak – niet voor niets hebben we hier jaarlijks zo´n duizend zonuren meer dan in Nederland. Toch: ook in Barcelona regent het weleens, zelfs op momenten dat in Nederland (en Vlaanderen) de zon uitbundig schijnt. Zoals dit jaar met Pasen. In Nederland was het volop strandweer, in Barcelona druilde het – al bleef de voorspelde zware regenval gelukkig uit.
Sommige jaren valt er in Barcelona zelfs weinig minder neerslag (regen, sneeuw, hagel) dan in Nederland. Voor 2010 registreerde het observatorium van Fabra (het locale De Bilt) 720 mm; De Bilt kwam voor Nederland in dezelfde periode op 801 mm.
Nu was 2010 wel een uitzonderlijk nat jaar voor Barcelona, met dan ook maar liefst 128 dagen met neerslag. Er zijn echter ook genoeg jaren waarin de 100 dagen niet wordt gehaald. Dat zou ook dit jaar kunnen gebeuren. Het heeft hier de laatste maanden namelijk nauwelijks geregend - alleen stadsheilige Eulàlia sloeg op 24 september, de feestdag van haar concurrente Mercè, hard toe.

23 graden
Warm was - en is - het ook. Begin deze maand, op 5 oktober, registreerde Fabra een maximumtemperatuur van 31, 6°, en daarmee de warmste oktoberdag sinds 1914. Dat is natuurlijk nog niets vergeleken met sommige dagen in juli en augustus, waarop de barometer aardig richting 40° kan gaan. Daarom is, afgaande op de cijfers voor het laatste decennium, een bezoek aan Barcelona in november ideaal: gemiddeld nog geen vijf dagen regen en een maandtemperatuur van 23°. Kijk, dat is lekker, vooral wanneer op hetzelfde moment gure najaarsstormen het Hoge Noorden teisteren.

Tip: neem in deze maanden wel wat warms mee, voor de koelere avonden en de dagen waarop het weer toch wat minder is. Ik moet nog weleens denken aan vijf jonge meiden die gekleed in minirok met ons gingen fietsen. Net voor Kerstmis. Mijn voorzichtig geformuleerde suggestie dat hun stijl van kleden ´mogelijk iets te optimistisch´ was, stuitte op onbegrip: “Maar het is hier toch Spanje?”