Hoe druk het was bij Artur Mas

 Een goed idee van de Catalaanse regering, om met Sant Jordi open huis te houden. Alleen was de rij bij het Palau de Generalitat wel erg lang:

De rij wachtenden in Carrer de Sant Honorat.....................en om de hoek in Carrer de Sant Sever.

Gelukkig hadden Artur Mas en de zijnen zelf al wat mooie plaatjes gemaakt. En, geen mens te zien!

Volgend jaar op 23 april een nieuwe poging.


BCN BITES - kijk voor meer nieuws over Barcelona en Catalonië op onze Facebook pagina!

De tragische Sant Jordi van de Ramblas

 
Nog één dag en dan is het Sant Jordi, feest van rozen en boeken. In Barcelona vormen de Ramblas het magische middelpunt. Hier signeren bekende en niet-zo bekende Catalaanse schrijvers. Sommigen lezen voor uit hun laatste meesterwerken. De meer sfeergevoeligen kiezen uiteraard een sappige liefdespassage,  want Sant Jordi is immers de Catalaanse Valentijn.

De Ramblas zijn een passend decor, want de liefdesgeschiedenissen liggen er voor het oprapen. Een van de beroemdste is dat van Felipe Manuel d’Amat (1707-1782). Deze Catalaanse militair werd in 1755 door de Spaanse kroon naar de Amerikaanse koloniën gezonden. Eerst was hij gouverneur van Chili, later werd hij onderkoning van Peru.

Amat was een standaard foute man, die zowel de Amerikaanse natives als zijn Spaanse ondergeschikten slecht behandelde en voor de Kroon bestemd goud in eigen zak stak. Tussen alle slechtheden door had hij nog tijd over voor een turbulent liefdesleven. Zijn bekendste verovering was Micaela Villegas, een Peruaanse actrice die onder de naam La Perricholi furore had gemaakt. Hun relatie inspireerde Jacques Offenbach later tot zijn operette La Périchole  (1868), het verhaal van een arme straatzangeres en haar wellustige minnaar, onderkoning Don Andrès de Ribeira.

Heimwee
Ook slechte mensen hebben wel eens heimwee. In 1767 kocht Amat met zijn deels gestolen kapitaal een lap grond aan de Ramblas en liet daar een paleis bouwen. Hij zag het niet eerder dan eind oktober 1777, toen hij terugkeerde in Barcelona, inmiddels zeventig jaar oud.  Weer twee jaar later wilde Amat een neef laten trouwen met Marisca Fivaller y Bru. De bruid sleet tot dan toe haar dagen in een klooster aan de carrer de Jonqueres en telde vierentwintig lentes.

Onbekend is hoe oud de bruidegom was, maar vaststaat dat hij verstek liet gaan op zijn eigen bruiloft. Waarop zijn beschaamde oom de volgende woorden stamelde: “Mevrouw, als ik niet zo oud was, zou ík u om uw hand vragen.”
“Ouder dan u zijn de muren en de hekken van mijn klooster, en die verdraag ik met vreugde”, antwoordde Marisca met zwier.
“Dus u wilt met mij trouwen”, concludeerde de grijsaard daarop.
“Waarom niet”, sprak Marisca, met een glimlach om de bevallige mond.

Felipe Manuel d’Amat

 Eind goed, al goed? Nee, één edelmoedige daad (of ging het toch om louter wellust?) maakt geen duizend slechtheden goed. De Spaanse Kroon bleef haar corrupte dienaar tot diens dood toe achtervolgen met processen. Amats einde kwam overigens al snel, op 14 juni 1782. Volgens sommigen zou hij, de rechtszaken moe, zelfmoord hebben gepleegd, maar bewijzen daarvoor ontbreken.

'Ouder dan u zijn de muren en de hekken van mijn klooster, en die verdraag ik met vreugde'

De jonge weduwe bleef tot haar vroege dood in 1791 wonen in het paleis, dat voortaan het Palau de la Virreina werd genoemd, het Paleis van de Onderkoningin.

Het Palau de la Virreina aan de Rambla de Sant Josep.

Het volledige programma van Sant Jordi 2014 vind je hier. Niet te missen: de open dagen van het stadhuis en het regeringsgebouw (Palau de Generalitat), beide aan het Plaça de Sant Jaume, hartje oude centrum.








BCN BITES - kijk voor meer nieuws over Barcelona en Catalonië op onze Facebook pagina!

Sant Jordi verkoopt rozen, Cervantes te weinig boeken

Sant Jordi, beschermheilige van alle Catalanen, is 23 april jarig en verkoopt dan rozen. Zijn kompaan – sinds 1930 - Miguel de Cervantes doet die dag in boeken.

Barcelona heeft Spaanse Miguel, vader van de moderne Europese roman, altijd omarmd. Geen wonder. Bij monde van zijn held Don Quijote verklaarde Cervantes de Catalaanse hoofdstad herhaaldelijk de liefde. En het was het strand van Barcelona waar ´de vernuftige edelman´ zijn ultieme gevecht voerde, voor definitief huiswaarts te keren.

Zwanenzang
Cervantes (1547-1616) verbleef twee keer in Barcelona. In 1569, op doorreis naar Italië, bezocht hij de stad slechts vluchtig. Veel later, in 1610, bleef hij drie maanden. De schrijver zou tijdens die periode hebben gewoond in een nog bestaand pand aan het begin van de Passeig de Colom, al ontbreken daadwerkelijke bewijzen daarvoor.
 

De woning van Cervantes, Passeig de Colom 2.  Het pand werd in 1945 ingrijpend gerestaureerd.

Toch is het heel voorstelbaar dat hij hier de inspiratie opdeed voor Quijote´s zwanenzang. Het strand van Barcelona bevond zich in Cervantes´ tijd namelijk vlakbij. Scheiding tussen zand en zee was de lijn die achterlangs het Palau del Mar loopt en over de Carrer Ginebra in Barceloneta. Als hij goed luisterde kon Cervantes de golven achter de stadsmuren horen ruizen.

In Catalonië sloten de laatste jaren tientallen boekhandels voorgoed hun deuren

Over zwanenzangen gesproken: de hedendaagse volgelingen van Don Quijote´s schepper hebben het zwaar te verduren. Ook in Catalonië sloten de laatste jaren tientallen boekhandels voorgoed hun deuren. Te vrezen valt dat het verkoopoffensief op 23 april – gemiddeld goed voor de helft van de jaaromzet – de overlevingstrijd van veel Catalaanse boekverkopers niet anders zal maken dan wat deze nu is: een gevecht tegen windmolens.

Klik hier voor een Engelstalige versie van het programma van Sant Jordi 2013 in Barcelona





 

BCN BITES - kijk voor meer nieuws over Barcelona en Catalonië op onze Facebook pagina!

Het straatje van de (laatste) kussen

De foto hierboven is van de Carrer dels Petons, de Straat van de Kussen. Een mysterieus, doodlopend steegje aan de rand van de wijk La Ribera, met een al even raadselachtige naam. Al ontbreekt het niet aan verklaringen van de herkomst.

Verklaring 1 begint met de feiten:  De Carrer del Petons was ooit verbonden met de Carrer del Portal Nou, totdat op de doorgang het huis van het bontwerkersgilde werd gebouwd.  Verder woonde in de Carrer del Portal Nou ooit ene Joan Pontons, zo blijkt uit een document van 1651.  

Maar dan wordt het gissen: Pontons was mogelijk  een vooraanstaand man, belangrijk genoeg zelfs voor een ´eigen´ straat (die overigens ooit Carrer de la Fusina heette, en nóg eerder Carrer de Jaume Negre). De Barcelonezen vervingen in de loop der tijd  – voor de grap of uit onwetendheid -  ´pontons´ door ´petons´. En daarom heet de straat nu Carrer del Petons.

Verklaring 2 is die van de zwartkijkers. Die zeggen dat het straatje ooit de plaats was waar de ter dood veroordeelden afscheid konden nemen van hun geliefden, voor ze werden opgehangen. De galg stond op de Esplanada, de kale strook land die diende als veiligheidszone tussen La Ribera en de Ciutadella, het gigantische fort dat was gebouwd in opdracht van de Spaanse koning Philips V.

Ophanging op de Esplanada.

Straat en naam Carrer del Petons dateren echter van vóór 1717, het jaar waarin werd begonnen met de bouw van de Ciutadella.  En dus, zeggen de romantici, ligt het anders (verklaring 3): het donkere, nauwe straatje was (en is?) gewoon een prima vrijplek voor verliefde stelletjes. 

Daarbij sluiten wij ons graag aan,  in ieder geval voor vandaag: de dag van Sant Jordi,  de Catalaanse Valentijn.