Posts tonen met het label Placa de Catalunya. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Placa de Catalunya. Alle posts tonen

12-02-2016

Nieuwe metro Barcelona: vanaf het vliegveld rechtstreeks naar Camp Nou

Verjaardagscadeautje van stadsheilige Eulàlia aan haar Barcelona: een nieuw stuk metrolijn! Vanaf vandaag kun je de afstand tussen het Universitària-station (tevens eindhalte van L3) en het vliegveld (beide terminals, T1 en T2) met metrolijn L9 afleggen. Vice versa natuurlijk ook.

 

L 9 'Zuid'
Het nu geopende zuidelijk deel van de L9 is bijna 20 kilometer lang. Geplande reistijd tussen de T1 en Universitària : 32 minuten.


Voor de toerist blijft de Aerobús  favoriet


Plaça de Catalunya
Dan ben je dus nog lang niet bij de populairste eerste stop van veel Barcelona-bezoekers: het Plaça de Catalunya. De Aerobús brengt je vanaf het vliegveld daar in 35 minuten heen. En dat voor maar iets meer geld: 5,90 euro, tegenover de 4,50 euro die een enkeltje L9 kost.

Voor de gemiddelde toerist blijft de Aerobús dus favoriet, tenzij je bijna letterlijk last minute – en met héél weinig bagage - voor een wedstrijd van Barça komt: station Universitària is vlakbij Camp Nou.


Het promofilmpje dat de gemeente Barcelona maakte van de opening vanochtend:




BCN BITES - kijk voor meer nieuws over Barcelona en Catalonië op onze Facebook pagina!

19-12-2014

De tien meest universele kunstwerken van Barcelona - volgens de Barcelonezen zelf (2)



Welke tien openbare kunstwerken  in Barcelona zijn het meest universeel? Dat wilde de organisatie Capital de la Cultura Catalana weten. Meer dan 7000 Barcelonezen mailden hun favorieten. Genoeg aanleiding voor een serie posts. Vandaag aandacht voor een raadselachtig dame een een moddervette kat.


9. Josep Clarà - La deessa (1910). Casa de la Ciutat


'De enigma' wordt ze ook wel genoemd, Josep Clarà´s godin (deessa). Mediteert ze, is ze in gedachten verzonken of draait ze zich koket weg van nieuwsgierige blikken? We weten het niet. Haar lichaam echter laat weinig te raden over. Mevrouw is poedelnaakt. Reden voor fel protest van enige fatsoensrakkers toen het beeld in september 1928 werd geplaatst aan het Plaça de Catalunya.

Dit soort stijle lieden bezorgden de arme Josep Clarà wel meer slapeloze nachten. De edele delen van diens blote man in het park zaten zelfs tot 2011, ver na Clarà’s dood in 1958, achter een vijgenblad.

De kopie van Ricard Sala.

Met zijn blote godin kwam het eerder goed. Op 19 mei 1929, één dag voor de opening van de Wereldtentoonstelling, keerde het beeld terug op het plein. In 1982 verhuisde ‘de raadselachtige’ naar het stadshuis van de stad. Dit keer echter, uit nobele redenen: de schone moest worden beschermd tegen verder verval, lichtelijk aangevreten als ze was door de uitlaatgassen op het Plaça de Catalunya. Een kopie, gemaakt door Ricard Sala, neemt sindsdien haar plaats in.


8. Fernado Botero - El gato (1987). Rambla del Raval


Een echte zwerfkat, en favoriet van kleine en iets grotere klimmers. Botero´s gato, door gemeente in 1987 aangekocht, kreeg in 1990 een plaatsje in het Ciutadella park, was vanaf 1992 te zien bij Olympisch Stadion en weer later op een vergeten pleintje (Plaça Blanquerna) bij de poort van de al even verwaarloosde stadsheilige Santa Madrona.  Inmiddels staat de gezellige dikkerd al weer tien jaar aan de Rambla del Raval.


BCN BITES - kijk voor meer nieuws over Barcelona en Catalonië op onze Facebook pagina!

14-11-2014

Met de E van España - Radio Barcelona 90 jaar


Hotel Colón in 1924, locatie van de eerste studio van Radio Barcelona.

"EAJ-1 de emisiones Radio Barcelona. La estación radiodifusora EAJ-1 de emisiones Radio Barcelona”.  Stem en woorden waren van Maria Sabater ( zo wil de mythe, zie Naschrift). Het was 14 november 1924, 19.30 uur. De eerste uitzending van Radio Barcelona, het eerste station op Spaanse bodem, was begonnen.

Maria Sabater/Sabaté? Of Salus?
In het Spaans, want dictator Primero de Rivera luisterde mee. De E in EAJ-1 stond dan ook voor España. En al in 1926 kwam Radio Barcelona in Spaanse handen, toen het Madrileense Unión Radio het station kocht.

Op 5 september 1976 was het verslag van Barça-Cordoba in het Catalaans

Het zou nog vele jaren duren voordat de Catalaanse taal een prominente rol zou hebben in de dagelijkse uitzendingen. De grote doorbraak kwam pas na de dood van een volgende dictator, Franco. Op 5 september 1976 was het verslag van de voetbalwedstrijd Barça-Cordoba in het Catalaans.

In 1924 waren de zaken nog een stuk Spaanser. Elitairder ook. De eerste muziek die novemberdag was van Albéniz. Deze componist mocht dan een Catalaan zijn, gekozen was voor Granada uit de Suite España.



Dan had 'onze' radio-pionier Hanso Schotanus à Steringa Idzerda het bijna zes jaar eerder toch wat volkser aangepakt. Radio Soirée Musicale heette zijn wereldprimeur met spelfout op 6 november 1919, maar verder was er weinig Frans bij. De allereerste geluiden waren die van een oer-Hollandse mars: Turf in je ransel.



In het stadhuis van Barcelona (Plaça de Sant Jaume) is tot 16 januari 2015 een tentoonstelling gewijd aan de eerste jaren van Radio Barcelona.


Naschrift: De (valse) mythe van de eerste stem of waarom je de krant van vandaag niet pas morgen moet lezen.

Lees ik net in 'de krant van gisteren' een bericht met  de kop El (fals) mite de la primera veu. Wat blijkt? Maria Sabaté ( Sabater) was niet de eerste Spaanse radiostem. Die eer is voor ene Rafael del Caño. Dit werd al jaren geleden ontdekt, dankzij onderzoek van Armand Balsebre (2001) en later Silvia Espinosa(2008). Maar wat zei deze Rafael? Niet: "EAJ-1 de emisiones Radio Barcelona. La estación radiodifusora EAJ-1 de emisiones Radio Barcelona”. Nee, in plaats daarvan kondigde hij slechts de spreker aan, burgemeester Darío Rumeuy  Freixa, tevens baron van Viver. De burgemeester zei het volgende: "Barcelonezen, het is mij een eer om het eerste radiotelefonische station van deze stad in te wijden en mijn eerste woorden moeten gewijd zijn aan het overbrengen van een groet aan onze verheven koning..."

Blijkt de vraag wat nu de precieze woorden waren van Rafel del Caño. Maar daar hebben onderzoekers Armand Balsebre en Silvia Espinosa ook geen antwoord op.  Over Maria Sabaté hebben ze meer te vertellen. Die was de secretaresse van de eerste directeur van Radio Barcelona. Het vijftigjarig bestaan van Radio Barcelona in 1974 vierde Maria door het versturen van een 'geretoucheerde brief', waarin zij zich voordeed als de eerste omroepster. Op deze manier hoopte zij volgens de nijvere speurders een pensioen binnen te slepen.

Oplichting dus. Corruptie. Waarmee we weer in één klap in 2014 zijn.  Wat dan wél weer zou kloppen: de eerste Spaanse omroepster heette Maria. Maria Cinta Balagué begon als 26-jarige in 1926 bij de Sectie Vrouwenliteratuur van Radio Barcelona. Haar pseudoniem: Salus.





BCN BITES - kijk voor meer nieuws over Barcelona en Catalonië op onze Facebook pagina!

01-05-2014

De eerste 1 mei viering in Barcelona


Plaça de Catalunya, 1 mei 1890.

May Day 1890 became a revolutionary international holiday, complete with anthems, globes enveloped with palms of peace, red carnations, red flags, and, in Barcelona, yellow triangular ribbons emblazoned with slogans calling for the eight-hour day. The demonstration in Barcelona started with a mass meeting at the Tívoli Theater on Gracia Pass, close to the Plaza of Catalunya. The audience heard speakers call for the eight-hour day, an end to child labor altogether for children under fourteen, and a six-hour day for those between the ages of fourteen and eighteen. They demanded abolition of most night work and prohibition of female employment in mines. They called for consecutive thirty-six-hour rest periods every weekend or for a half-day on Saturday. And they demanded that the government regulate jobs dangerous to the health of workers.

About twenty-five thousand people joined in the demonstration, among them marble cutters, shoemakers, tailors, sugar refiners, candy and cake manufacturers, copper smelters, cabinet makers, fabric print- ers, and members of various republican clubs, artist societies, and trade unions. They marched from the Tívoli Theater down the Rambla to Columbus Pass, then along the harbor to the civil governor's office on the Plaza of the Palace. People in balconies above the closed shops on the Rambla cheered the festive demonstrators, who obviously did not appear threatening even to conservative onlookers. The presence in the crowd of so many women and children dressed in holiday finery made the demonstration seem like an ordinary festival. When the parade reached the governor's offices, a delegation was sent up to present their petition for the eight-hour day. The ritual aspects of the procedure were deferential: peaceful supplicants stood below as the governor appeared on the balcony to bestow the political version of a blessing on the crowd. They responded by applauding him. The parallels to religious holidays were obvious to contemporary observers. One journalist compared the first May Day to Holy Thursday before Easter.


Several groups among the male anarchists insisted that May Day 1890 should be not a holiday but a general strike
 
Socialists and unaffiliated artisans were willing to accept the symbolic and festive elements of May Day from that first celebration in 1890 on. Anarchist workers, however, remained suspicious about festivals: to them, militant struggle was more appropriate. Several groups among the male anarchists insisted that May Day 1890 should be not a holiday but a general strike. They boycotted the Tívoli Theater meeting and the peaceful march to the governor's offices. Instead they met at Tetuan Plaza at the center of the northeastern workers' section of Barcelona and vowed to strike until they won the eight-hour day. Waving sticks, they marched down Workshop Street to the Rambla and headed toward the harbor, where police stopped them near the Atarazanas Barracks. Another group gathered close to the harbor, near the governor's palace.

On Friday, May 2, the shops and the Boqueria Market (Saint Joseph Market) along the Rambla were open as "servant girls, although in reduced numbers, went to market to secure provisions."  But anarchists struck the cotton and metallurgical factories in the neighborhoods of Saint Martin of Provence and Sants and attempted to hold another militant strike meeting in Tetuan Plaza. Angry workers filled the downtown area, setting fire to garbage in the Plaza of Catalunya and throwing stones. The governor felt menaced by so many mobilized workers and poised for action in the city center.[ Captain General Ramón Blanco y Arenas (who a few years later instigated Spain's scorched-earth policy in the war with Cuba), needlessly fearful that there might be an insurrection in Barcelona, declared a state of war, thus placing the city under martial law and under his own direct command.


Soldiers took up positions at the Plaza of Catalunya, the Rambla, the Plaza of Saint James, between city hall and the provincial government building, at Tetuan Plaza, and at Saint John's Pass, which workers from Saint Martin had to traverse on their way downtown. But fires blazed nonetheless in the Plaza of Catalunya, and workers walked off their jobs on the railroad and at the docks.

The militant anarchists agreed to assemble again at 9:00 A.M . on Saturday, May 3. From the Tetuan Plaza they moved across the boulevards that ringed the downtown working-class neighborhoods; as they proceeded down the Rambla they shouted for a general strike. When workers on Pelayo Street threw stones at police, the cavalry of the Civil Guard charged, driving everyone out of the Plaza of Catalunya. Troops stationed along the Rambla stopped the march, and shouts rang out in the Plaza of Catalunya. The Civil Guard apparently had orders to shoot if necessary to seal off escape routes and contain the demonstrators in the center of the city, away from the captain general’s headquarters.
Catalaanse arbeiders, 1886.

The militants must have won the support of people who had participated in the peaceful demonstration on Thursday, for an estimated twenty thousand workers congregated in central Barcelona on Sunday, May 4. They filled the downtown areas of the Plaza of Catalunya and the Rambla, where people of all ages, sexes, and classes usually teemed. On this Sunday, though, the female flower vendors, like most women, had withdrawn from the downtown area, afraid of fighting in the streets. On Monday morning, a rumor circulated that the guns of Montjuich would be turned on the streets below. Servants and working women quickly did their shopping and scurried back to their houses. But by Monday afternoon, women had returned in force to Gracia Pass and to the Rambla and the old city, having decided that there would be no more violence.

 On Monday morning, a rumor circulated that the guns of Montjuich would be turned on the streets below

In the poor people's suburbs, the strike continued. Workers stayed out of the factories in Sants and Saint Martin of Provence through May 11, vowing to stay on strike until they won the eight-hour day, double pay for overtime and holidays, and union membership as a requirement for hiring.[41] Shoemakers, cooks, hatters, and waiters joined the strike, airing their own grievances. The waiters and cooks, who may have belonged to a clandestine union known as the Progressive Society, called for a full day off every fifteen days. They wanted restaurant owners to pay for cleaning white uniforms, and the waiters demanded that they be allowed to keep their tips (not share them with owners).

May Day became emblazoned on the consciousness of the working population of Barcelona, which after 1890 continued to celebrate the day as a festival whenever it was permitted. The way this new civic ritual established itself in 1890 indicates how political struggles become part of traditional ceremonies. The mass meetings and the march through the city, which were part of a wholly peaceful demonstration, came to assume ritual form in later May Day celebrations.


Uit: Temma Kaplan - Red City, Blue Period. University of California Press, 1990.

BCN BITES - kijk voor meer nieuws over Barcelona en Catalonië op onze Facebook pagina!

23-02-2013

Sneeuw in Barcelona - eigenlijk heel gewoon

Las Ramblas, Kerst 1962

Sneeuw in Barcelona. Sommige mensen doen er heel hysterisch over, maar het komt vaker voor dan je denkt, al zijn  dagen als die van 8 maart 2010 (tot 25 cm in sommige delen van de stad) natuurlijk zeldzaam.
De weervorsers van het blog Histories del Temps  telden tussen 1900 en nu maar liefst 48 jaren met 1 of meer sneeuwdagen in de stad Barcelona. 

De Diagonal, 24 februari 1906.            Witte tram,  27 februari 1924.
Ronda de la Universitat,  18 febr. 1942.                Straatbeeld in de wijk Poble Sec,  febr.  1983


In Nederland is de strenge winter van 1963 legendarisch, maar Barcelona heeft haar Witte Kerst van 1962. Dat jaar sneeuwde het op 24, 25, en 26 december onafgebroken, met een sneeuwlaag van op sommige plekken 80 centimeter als resultaat. En fraaie plaatjes:


La Plaça de Catalunya

Montjuïc,  Palau Nacional
Via Laietana                                                                           La Sagrada Familia
La Plaça Reial

Bewegende beelden:

BCN BITES - kijk voor meer nieuws over Barcelona, Catalonië en soms zelfs Spanje op onze Facebook pagina!

03-02-2013

Rothschild op de Ramblas



 Nu de caso (zaak) Bárcenas (Zwitserse bankrekeningen, schaduwboekhoudingen) ook in Nederland een trending topic is, op deze a-modieuze blog toch ook maar een stukje over geld. Niet over het grote geld in Spanje, maar over een jodenfooi, ooit gegeven in Barcelona.

Door een Rothschild, dat wel. De fameuze joodse bankiersfamilie deed vanaf 1832 zaken in het Spanje (mijnen, olie, spoorwegen, financiële diensten et cetera et cetera). Pas een halve eeuw later echter, in 1884, bezocht een Rothschild voor het eerst Barcelona .
 

Het ging om de banking baron, Edmond de Rothschild. Net als veel andere rich and famous, wilde ook deze Edmond wel eens lekker incognito op stap in Barcelona. Lekker struinen over de Ramblas, net als ieder ander. En dan iets drinken in een café voor gewone mensen.




Las Ramblas, circa 1884.

Edmond de Rothschild, de banking baron.
Die wandeling begon op de Rambla Santa Mònica. Daar was Rotschild namelijk te gast bij collega-bankier Manuel Girona en zijn Banc de Barcelona, Spanje´s eerste privé-bank, die was gehuisvest in de voormalige Fundición de Cañones.

Kunst & Cultuur
Waar de heren over spraken? Weinig over bankzaken, veel meer over hun gezamenlijke passie, Kunst & Cultuur.

Edmond de Rothschild was een verwoed kunstverzamelaar en in zijn eentje verantwoordelijk voor een flink deel van de collectie van het Louvre in Parijs. Manuel Girona studeerde ooit een blauwe maandag architectuur, een vroege liefde die hij nooit was vergeten. Eenmaal een steenrijke zakenman stak hij zijn geld dan ook graag in oude en nieuwe gebouwen - als het even kan ontwierp hij de laatste zelf. 

  De Fundición de Cañones anno 2013.

Enthousiast vertelde Girona aan Rothschild dan ook over het kleurrijke verleden van zijn bankgebouw, dat hij een jaar eerder nog door Josep Oriol Mestres, chef-architect van de kathedraal, had laten verbouwen. Wist Edmond overigens dat in het gebouw, behalve kanonnen, ook klokken waren gemaakt, waaronder Honorata, de rebellenklok van de kathedraal. Over die kathedraal had Girona trouwens nog een nieuwtje, maar Rothschild wilde toch een stukje wandelen? Naar buiten dus.





Catalaanse held 
Eenmaal op de Ramblas liepen de beide bankiers eerste een stukje naar links, naar het Plaça del Portal del Pau, waar bouw van het standbeeld voor de Catalaanse - volgens Girona althans - zeeheld Columbus in volle gang was. Vervolgens ging het rustig kuierend richting Plaça de Catalunya. Onderweg vertelde Girona honderduit over zijn plannen voor de kathedraal, die dankzij hem na zoveel eeuwen eindelijk het aanzien zou krijgen dat zij verdiende.

Geen trek in bier, heren? Cerveceria Gambrinus aan de Rambla Santa Mònica Foto: 1882.
Vlak voor het Plaça de Catalunya werd er aangelegd bij Cafè Moka, voor de koffie. Toen de rekening kwam, was deze uiteraard zeer bescheiden. Edmond de Rothschild betaalde. Als fooi gaf hij een hele duro, een klein kapitaal voor de gewone werkman anno 1884. “Caramba”, riep de verbaasde ober dan ook, “zo´n fooi is zelfs voor een Rothschild fors!”

Terug op de Ramblas vroeg de verbaasde Edmond aan Manuel Girona: “Hoe wist die man wie ik was?”

Sommige details van bovenstaand verhaal (waar spraken de heren werkelijk over?) kloppen mogelijk niet helemaal. Wat wél zeker is: de huidige betekenis van ‘een jodenfooi geven` stamt niet uit 1884.




BCN BITES - kijk voor meer nieuws over Barcelona, Catalonië en soms zelfs Spanje op onze Facebook pagina!

23-10-2012

Barça-Celtic: 0-1




Scottish Kilt on Catalan Rambla.


De wedstrijd moet nog gespeeld worden maar op dit moment is de stand van de wedstrijd Barcelona-Celtic Glasgow 0-1.

 Voor een dag overheerste niet de rode strepen van de senyera en de estelada in de Catalaanse hoofdstad, maar de groene van Celtic Football Club. De Celtic aanhang nam vandaag zonder moeite het centrum van Barcelona in.  Catalaanse instituten als Café Zurich op het Plaça de Catalunya waren groen-wit. Zelfs de Catalaanse president Francesc Macià kreeg een kleurtje. Sommige Barça en Celtic supporters namen vast een gezamenlijk voorschot op de komende onafhankelijkhheid  van beide thuislanden.  Niettemin kampen sommige high-en lowlanders overduidelijk met identiteitscrisis, getuige de opvallende aanwezigheid van de Ierse vlag. Of was het die van Ivoorkust?






Irishman in Scotland

Schot of Catalaan, de onafhankelijkheid willen we allemaal!
Brothers in arms.



Francesc Macià met Schotse shawl. De estelada kijkt toeop de achtergrond.

07-04-2012

De wolkenkrabber van het Plaça de Catalunya

 De Plaça de Catalunya-wolkenkrabber in The American Architect...
Het gedonder met Amerikanen en wolkenkrabbers in Barcelona is niet van vandaag of gisteren:

Spain and skycrapers!
The two hardly seem congruous, for we are apt to think of that country in terms of patios, low flat-roofed buildings, and a easy sort of philosophy which has accepted things as the stood century after century.


Het tijdschrift The American Architect kon er in 1920 niet over uit: die altijd laag-bij-de- grond levende en niets ondernemende Spanjaarden wilden een wolkenkrabber bouwen!  En dat nog wel op eigen initiatief!

Mogelijk begon het allemaal drie jaar eerder, met een opiniestuk van ene Bartomé Castell in de La Vanguardia van 9 december 1917. Castell wondt zich daarin op over het totale gebrek aan professionele kantoorruimte in Barcelona. Advocaten, notarissen, klerken en ander kantoortypes werkten in ruimten die eigenlijk waren bestemd voor wonen. In de ergste gevallen ging het om een hoekje in de eigen woon- of slaapkamer, waar de noeste hoofdarbeider moest opboksen tegen de schoonmaak- en kookgeluiden van moeder de vrouw en het pianospel van weinig muzikale buren.

Primitief en weinig zakelijk

Een ´zeer primitieve en weinig zakelijke situatie´, oordeelde Castell. Zijn oplossing: wolkenkrabbers. “Tot in het Verre Oosten hebben wij deze gebouwen gezien. Waarom kunnen we ze niet ook in Barcelona hebben.” Een ideale locatie had hij ook al: Plaça de Catalunya, al was de aankoop van grond daar mogelijk kostbaar en zou het gebouw op het plein misschien ´uit de toon´ vallen. Geen nood. Een mogelijk nog betere optie was volgens de auteur de op dat moment nog volop in ontwikkeling zijnde Vía Laietana, toen nog bekend als Vía A of La Reforma. Goedkopere grond en ´dichtbij de treinstations, de haven, de beurs en het postkantoor´. 
Castell eindigde zijn artikel met een vraag: Zou er in Barcelona geen half dozijn vastberaden mannen zijn dat ´liever vandaag dan morgen´ het idee oppakt van een wolkenkrabber in La Reforma?

El Triangle, met rechtsonder Café Zürich.
Dat half dozijn was er, alleen was het niet te porren voor La Reforma. Plaça de Catalunya moest het worden. Een groep investeerders onder de leiding van de promotor Ramon Selles Miró kwam begin 1918 met het plan voor een reusachtige wolkenkrabber op het plein, op de plaats waar nu het winkelcentrum El Triangle (het FNAC-gebouw) met Café Zürich zit.

 

Tribune Tower

Entree van de Amerikanen. Want uiteraard stapten de Catalanen naar degenen die wisten hoe je zo´n ding moest bouwen. John Mead Howells en James Gamble Rogers heetten de heren. Vooral eerstgenoemde was een goede keuze. Mead Howells maakte een paar jaar later samen met James Hood naam met het ontwerp voor de Tribune Tower,   de hoofdzetel van de Chicago Tribune.  Een reus van 34 verdiepingen en 141 meter hoog.

De kolos die de Amerikanen eerder ontwierpen voor hun Catalaanse klanten deed daar overigens maar weinig voor onder, met z´n 30 verdiepingen en 130 meter. In wat het hoogste gebouw van Europa had moeten worden was uiteraard plaats voor veel kantoren, maar ook voor winkels, galerieën en zelfs een hotel. Ondergronds moest een treinstation komen, zo hadden de heren bedacht, zittende aan hun tekentafel.

Gelukkig is het plan – om nu onbekende redenen – lange tijd niet verder gekomen dan die tekentafel. Op dat ene artikel in The American Architect na dan. Het tijdschrift verscheen op 29 december 1920; één maand eerder, op 30 november, was Café Zürich opengegaan.

Anno 2012 is het café nog steeds een van de populairste ontmoetingspunten van de stad. Ook met de wolkenkrabber gaat het de laatste jaren goed. In 2009 werd hij dan eindelijk gebouwd. Als schaalmodel, gemaakt voor de tentoonstelling Cerdà, 150 anys de modernitat.

...en als schaalmodel.