Het fotoalbum van Carlos Ruiz Zafón (15b)

'Afgeleid door het incident dacht  ik even dat ik hem uit het oog was verloren, maar al snel ondekte ik zijn kreukelige silhouet bij de etalage van juwelierszaak Bagués. Ik kwam steeds dichterbij, tot aan een van de schrijvershokjes die de entree naar het Palacio de la Virreina flankeerden, en hield hem ondertussen in het oog. Zijn ogen glinsterden als robijnen en het spektakel van goud en edelstenen achter het kogelvrije glas leek in hem een wellust te hebben opgewekt die een rij schaars geklede revuemeisjes niet had kunnen evenaren.'

De gevangene van de hemel, pagina 26

Het fotoalbum van Carlos Ruiz Zafón (15a)

'Afgeleid door het incident dacht  ik even dat ik hem uit het oog was verloren, maar al snel ondekte ik zijn kreukelige silhouet bij de etalage van juwelierszaak Bagués. Ik kwam steeds dichterbij, tot aan een van de schrijvershokjes die de entree naar het Palacio de la Virreina flankeerden, en hield hem ondertussen in het oog. Zijn ogen glinsterden als robijnen en het spektakel van goud en edelstenen achter het kogelvrije glas leek in hem een wellust te hebben opgewekt die een rij schaars geklede revuemeisjes niet had kunnen evenaren.'

De gevangene van de hemel, pagina 26

Het fotoalbum van Carlos Ruiz Zafón (14)

'We waren zo'n twintig meter van de boekhandel verwijderd toen ik iemand zag zitten in het portiek van het gebouw. De grote straatlantaarn van Casa Jorba op de hoek van de Puerta del Ángel wierp het licht op het silhouet van een jong meisje dat een koffer tegen haar knieën had vastgeklemd. Toen ze ons zag, stond ze op.'

De gevangene van de hemel, pagina 292

En daarom is de onafhankelijkheid van Catalonië noodzakelijk! (met dank aan José Ignacio Wert)

Het is José Ignacio Wert gelukt. De Catalaanse onafhankelijkheidkoorts, even weggezakt na de voor grote Ma(r) s naar de onafhankelijkheid slecht verlopen verkiezingen, is dankzij hem weer helemaal terug.

 In oktober liep de Spaanse minister van Onderwijs zich al warm.  De Catalaanse schoolkindertjes moesten ´verspaansen´  verklaarde voormalig opinieonderzoeker Wert doodleuk. Niet erg handig, zo´n uitspraak, fluisterde koning Juan Carlos premier Mariano Rajoy in het oor, tussen twee operaties door. 

De Catalaanse ezel maakt zich kwaad.

De Catalanen reageerden een stuk luider.  Aan de andere kant: iederéén roept weleens wat. 

En toen kwam Wert gisteren met een voorstel voor een nieuwe onderwijswet. De wet in spe verplicht - onder veel meer - de scholen in alle autonome regio´s tot een evenwichtige verdeling in lesuren tussen het Castiliaans en een eventuele andere officiële taal - zoals die bestaat in Baskenland, Valencia, Galicië en Catalonië.

Uitwissing van Catalonië
“De ergste aanval op het Catalaans sinds 1978", verklaarde de Catalaanse afgevaardigde voor Onderwijs, Irene Rigau. Grote Leider Artur Mas schudde verheugd de verkiezingskater van zich af, greep zijn staf en riep links-nationalistisch Catalonië op om samen met zijn CIU één front te vormen tegen de dreigende Spaanse taalgolf.  De onvermijdelijke Jordi Pujol, meer dan twintig jaar president van de Generalitat, vroeg om een 'patriottische reactie' tegen deze ´uitwissing van Catalonië´. “Het beste wat de regering kan doen is snel het referendum uitschrijven”, oordeelde Oriol Jonqueras, wiens links-nationalistische ERC sinds 25 november de tweede partij van Catalonië is. “Wert laat zien dat de onafhankelijkheid noodzakelijk is.” Et cetera, et cetera.

José Ignacio Wert, torero.

 We´re back in business. Dankzij de rode lap van Wert, waarop de Catalaanse ezel maar wat graag reageert.

 Update 7/12: Wert tijdens een informele ontmoeting met journalisten: "Ik ben als een moedige stier die groeit onder de bestraffing."

Stierenvechter of stier, het is een kwestie van optiek.







 

Racen op de Montjuïc

Lotus 11 Le Mans (bouwjaar 1951). Riley Dobbs (1935). Porche 718 (1958).  Namen die de echte liefhebber de tranen in de ogen doen springen. De bijbehorende auto´s zijn op 8 en 9 december te zien op wat begin jaren zeventig bekend stond als een van ´s werelds beste Formule 1 circuits, dat van de Montjuïc in Barcelona. 

Tot die fatale dag in 1975 dan. De Grand Prix van Spanje werd dat jaar verreden op 27 april. Tijdens ronde 26 verloor de  Embassy Hill-Lola  van de Duitser Rolf Stommelen een stabilisatievleugel. Stommelens wagen vloog over de vangrail. Vijf toeschouwers werden gedood. Tientallen raakten gewond.

 
Het Formule 1 spektakel keerde nooit meer terug naar Barcelona´s befaamdste berg. De motorrijders draaiden er hun rondjes nog tot 1986 - vooral de jaarlijkse 24-uurs race was befaamd. Toen verstomde het gebrul van de motoren op 3790 meter lange circuit, waar al sinds 1933 werd geracet. 

Finish van de eerste race  op de Montjuïc. Sponsor in 1933: Martini.

Weerzien op de Montjuïc: de Porche 718

Pas in 2007 weerklonk het. Vooruitlopend op de 75e verjaardag van de gepensioneerde vond er op het oude circuit een racefestijn plaats tussen snelle helden op leeftijd als Emerson Fittipaldi. Plus dito auto´s en motoren natuurlijk.

Dit weekend wordt het feestje dus overgedaan. En net zoals in 2007 zal het ook dit keer niet gevaarlijk worden. De oudjes maken namelijk onderling uit wie het regelmatigst zijn rondjes draait. Je kunt dus in een gezapig tempo over de berg sukkelen, genietend van het uitzicht over Barcelona, en dan ook nog als winnaar over de streep komen!

Macaber detail is wel dat een van de sterren dit jaar Jochen Mass is, de winnaar van de halverwege afgebroken dodenrace in 1975 - het zou Mass´ enige Grand Prix overwinning blijven.

Die race is gelukkig ook om een leukere reden gedenkwaardig. De Italiaanse Lella Lombardi werd de eerste - en tot nu toe enige - vrouw ooit die punten haalde voor het Formule 1 wereldkampioenschap. Of liever: een halve punt, want Lombardi eindigde weliswaar als zesde (in die jaren goed voor één WK-punt), maar wel in een halve race.

La  Barcelona Montjuïc Revival. Zaterdag 8 en zondag 9 december, dagelijks van 8.30 uur tot 19.30 uur. De toegang is gratis. De auto´s en motoren kun je van dichtbij bewonderen in de racedorp aan de Avenida Reina Maria Christina (tussen het Plaça España en het Palau Nacional). Kinderen t/m 12 jaar hebben ook daar gratis toegang, ouderen betalen 6 euro per persoon, 10 euro per 2 personen.

Het fotoalbum van Carlos Ruiz Zafón (13)

'Een halfuur later zette een taxi me af bij de deuren van de hoofdzetel van La Vanguardia in de calle Pelayo. In tegenstelling tot de sinistere, aftandse inventaris bij mjjn oude krant, straalde alles hier voornaamheid en overdaad uit.'

Het spel van de engel, pagina 318

Het fotoalbum van Carlos Ruiz Zafón (12)

'We begonnen net te denken dat Salgado in slaap moest zijn gevallen, toen hij opstond - de trein sloeg de straat in die naar het Estación del Norte voerde - en aan de ketting trok om een haltestop te vragen. Gebruikmakend van het feit dat de trambestuurder afremde, sprongen we van de treeplank tegenover het kronkelige modernistische paleis dat de kantoren van de hydro-elektrische maatschappij herbergde, en we volgden de tram te voet tot aan de halte. We zagen Salgado uitstappen met hulp van twee passagiers en koers zetten naar het station.'

De gevangene van de hemel, pagina 229

De gezelligste voetbalwedstrijd van het jaar in Barcelona

Barça-Athletic Club. Verreweg de leukste voetbalwedstrijd van het jaar in de stad. Het knusse Catalaans/Baskische onderonsje begint in de kroegen en straten van Barcelona en zet zich later voort in Camp Nou. De laten we zeggen 'karaktervolle' - coño, cojones et cetera -  Basken maken het meeste lawaai.  De Catalanen  zijn flegmatieker, in het rustgevende besef van de bijna zekere overwinning.


De liefde tussen culés en Athletic-aanhang  begon in Madrid, of all places. Op 15 mei 1902 speelde Barça daar de finale van een voetbaltoernooi ter ere van de kroning van Alfons XIII. Tegenstander die dag was Vizcaya,  een combinatie van spelers van Athletic Club en Bilbao FC. De Baskische selectie won verrassend met 2-1,  maar wat bijna nog meer de aandacht trok was de broederschap tussen beide supporterskampen.

Barça-Athletic Club, 1951

Over het Spanje-gevoel van beide kampen valt niets te melden, bij gebrek aan gegevens. Onbekend is dus of de autoriteiten in Madrid toen ook al moesten grijpen naar een  superkorte versie van La Marcha Real, het Spaanse volkslied.

 De Catalanen  zijn flegmatieker, in het rustgevende besef van de bijna zekere overwinning

In Bilbao was het feest, die dag in 1902. De bevolking werd opgeroepen om de spelers bij aankomst op het treinstation te verwelkomen. De kampioenen hadden tenslotte, zo zei men in de Baskische hoofdstad,  gewonnen van ‘de beste club ter wereld, Foot Ball Club Barcelona’. De club bestond op dat moment nog geen drie jaar, Athletic was een jaartje ouder.

Voor het Spaanse parlement in Madrid. Parlementsleden van de Partido Nacionalista Vasco en de Catalaan Duran i Lleida (CIU).