10-12-11

De mooiste clásico

Op zo´n dag als vandaag denk je als Holllandse culé (Barça-fan) altijd even aan een eerdere clásico, die van 17 februari 1974 in Bernabéu. Real Madrid- FC Barcelona. Uitslag: 0-5, met een doelpunt van sterspeler Johan Cruijff.

17 februari 1974  Real Madrid - Barcelona: 0-5

Een historische wedstrijd. Toen Barcelona een paar jaar geleden onder leiding van Leo Messi met 2-6 in Bernabéu won, barstten vooral onder oudere Barça-supporters de discussies los: welke clásico was mooier, deze of toch die van Cruijff?

De meningen verschilden en verschillen, natuurlijk. Maar het mooiste verhaal is zonder twijfel verbonden met de editie van 1974. Het gaat ongeveer zo:
Begin februari. Barcelona-trainer Rinus Michels maakt zich zorgen. Over een paar weken staat de wedstrijd tegen Madrid op het programma. Om precies te zijn op 17 februari. Uitgerekend de dag dat Danny Cruijff moet bevallen van haar en Johans derde kind. Wat te doen? De wedstrijd is te belangrijk voor FC Barcelona om deze te spelen zonder zijn absolute ster. Dus vraagt Michels aan het echtpaar Cruijff of het kind niet ´een weekie eerder kan komme´. Waarop de Cruijffs naar Amsterdam vliegen. Daar wordt baby Cruijff in het ziekenhuis geboren, met behulp van een keizersnede. Het is 9 februari, toevallig of niet de verjaardag van trainer Rinus Michels. In het geboorteregister van Amsterdam wordt het jongetje ingeschreven als Johan Jordi Cruijff.


2 mei 2009 Real Madrid - Barcelona: 2-6

Aansluitend vliegt Johan Jordi met zijn ouders naar Barcelona. Er moet immers gevoetbald worden, in Madrid nog wel. Maar eerst moet Johan zijn zoon ook in Barcelona registreren. Dus meldt Cruijff zich bij de Ayuntamiento, het stadhuis aan de Plaça de Sant Jaume. “Gefeliciteerd, meneer Cruijff. Wat een eer! En hoe gaat uw kind heten?” “Johan Jordi.”

Dat kon dus niet. Dictator Franco had een bloedhekel aan de Catalanen. Dat volkje was hem veel te vrijgevochten. Het had bovendien tot het laatst toe tegenstand geboden in de Spaanse Burgeroorlog. Dus verbood El Gaudillo (De Leider) na zijn definitieve overwinning zo´n beetje alles wat met de Catalaanse cultuur en taal te maken had. Het onderwijs, boeken, tijdschriften… Ouders mochten hun kinderen zelfs geen Catalaanse naam geven. Dus niks geen Pau, Roger of Bernat. En zeker geen Jordi, de naam immers van de Catalaanse beschermheilige.
Niet dat Cruijff dat wist, van die beschermheilige. Hij had de naam ergens gehoord en vond het wel gezellig klinken. Sjordi. Natuurlijk werden tijdens Franco´s dictatuur massa´s Jordi´s geboren, maar die variant bleef binnenskamers. Buiten, op straat, op school en voor de gemeente was het gewoon Jorge, de Spaanse versie.

Dus stellen de ambtenaren in de Ayuntamiento dat Jordi Jorge moet zijn. Daar heeft Cruijff geen zin in. En als Cruijff ergens geen zin in heeft…
Enige tijd later staat hij buiten, op de Plaça de Sant Jaume. In zijn hand het afschrift van de geboorteakte van zijn zoon: Johan Jordi Cruijff.

Het nieuws gaat als een lopend vuurtje de stad rond. ´Cruijff heeft zijn zoon een Catalaanse naam kunnen geven. En niet zomaar een naam, maar Jordi, de naam van onze beschermheilige!`
Hij is al een held in de stad, maar wordt nu een nog grotere. En weer een paar dagen later bestijgt hij het Pantheon, na de 5-0 overwinning op Madrid.

El Flaco
Een mooi verhaal, als een sprookje.
De werkelijkheid was iets prozaïscher. Zo reisde Danny en Johan niet naar Amsterdam op bevel van de man die later de Generaal genoemd werd, Rinus Michels. Danny wilde geen risico nemen met de in die jaren nog vrij belabberde Spaanse gezondheidszorg. Zeker niet na twee eerdere – Nederlandse - keizersnedes (dochters Chantal en Susila). Dus had ze gewoon een gynaecoloog in Amsterdam, bij wie ze regelmatig op controle ging en die bij de geboorte van haar derde kind moest assisteren.

Onbeduidende details binnen een legende die staat als een huis. Net zoals de 0-5 van destijds. Bovendien heeft het verhaal een sprookjesachtig einde: later dat jaar werd Barcelona kampioen van Spanje. Voor de eerste keer in veertien jaar. Naar verluidt kwam dat (ook?) omdat de scheidrechters in opdracht van Franco werden omgekocht. Barcelona mocht geen kampioen van Spanje worden. En wat in ieder geval was verboden: winnen van Real Madrid in Madrid.

Dit keer echter, had El Gaudillo iemand over het hoofd gezien, of liever, langs het tengere lijf gekeken: El Flaco, de magere, zoals Cruijff in Barcelona werd genoemd. Want dat hij hier bekend stond als El Salvador (De Verlosser), dat is pas écht een sprookje.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen