31-10-11

Slepen met een kolos

We rijden er heel vaak over, tijdens onze Orange Monkey fietstours: Plaça de Tetuan. Een cirkelvormig plein op de drukke kruising van de Gran Vía en de Passeig de Sant Joan. Het plein zelf stelt niet veel voor en het kolossale monument midden op het plein is evenmin een schoonheid. Een gigantische natuurstenen sokkel, met daarop een nogal protserige beeldengroep in brons. Wat het monument en daarmee het plein echter interessant maakt, is het verhaal erachter.

 

Hevige protesten
Het monument is een eerbetoon aan een illustere Catalaanse held, meestal kortweg Doctor Robert genoemd. Deze Bartomeu Robert i Yarzábal (1842-1902) werd geboren in Mexico, maar zijn familie van vaderskant kwam uit de Catalaanse badplaats Sitges, even onder Barcelona. Terug in het land van zijn voorvaderen maakte Robert in Barcelona carrière als arts en wetenschapper. Op 14 maart 1899 werd hij benoemd tot burgemeester van de stad. 

Kort daarvoor had Spanje de geldverslindende oorlog met Cuba en de VS verloren. Om de lege schatkist aan te vullen, legde de Spaanse regering in 1899 een belastingverhoging op aan de middenstand en de industriesector van het land. Met hevige protesten als gevolg. In Barcelona wierp de nieuwbakken burgermeester Robert zich op als leider van het verzet. Hij weigerde de extra belasting te innen en trad op 20 oktober zelfs vrijwillig af.

In 1901 zien we onze held terug als eerste president van de nationalistische Lliga Regionalista. De Lliga was de belangrijkste politieke partij in Catalonië tot 1923, het jaar waarin Miguel Primo de Rivera dictator van Spanje werd. Namens de Lliga kwam Robert als lid van het Spaanse parlement op voor de belangen van Catalonië. Ook was hij lid van de prestigieuze Societat Econòmica Barcelonesa d´Amics del País, een nog altijd bestaande club van vooraanstaande Barcelonezen die zich inzet voor de economische welvaart in Barcelona en Catalonië.



Het Doctor Robert-monument op de Plaça de la Universitat
Catalaanse ziel
Kortom: een echte strijder voor Catalonië, deze Robert, die op 10 april 1902 overleed. “Verdient Robert een monument?” schreef niettemin de Catalaanse krant La Vanguardia bijna 2 jaar later, in februari 1904. Een paar weken daarvoor was op de Plaça de la Universitat de eerste steen gelegd voor juist zo´n bouwwerk. De vraag was een retorische, want La Vanguardia gaf zelf het antwoord: “Niet als genie, niet als held, niet als zuivere Expressie van de Catalaanse ziel.” Daar kon de arme oud-burgervader het mee doen, al ging de bouw van ‘zijn’ monument natuurlijk gewoon door.

Was Robert volgens La Vanguardia te weinig puur Catalonië, zijn monument maakt dat meer dan goed. Geen wonder, met de modernist Josep Llimona (1864-1934) als beeldhouwer en zijn stijlgenoot Lluís Domenèch (1850-1923) als bedenker van het concept. De fanatieke nationalist Domenèch was behalve als architect ook lange tijd als politicus actief, onder meer in de Lliga Regionalista. Tekenend is dat hij deze partij eind 1904 verliet, als zijnde niet radicaal genoeg. Domenèch kreeg voor zijn concept van het Robert-monument ook nog eens ´spiritueel advies´ van de Catalaanse Dichter des Vaderlands, Jacint Verdaguer. Diens L’Atlàndita (De Atlantis) uit 1873 werd gezien als dé verwoording van het Catalaanse volksgevoel, samen met het nationale volkslied Els Segadors (De maaiers).


foto: Jordi Ferrer
Verbeeldingskracht
Naast andere noeste werkers vinden we dan ook een maaier terug in het beeld voor Robert, plus figuren van de geest, waaronder  een priester en een dichter. Samen vormen ze een perfecte verbeelding van de Catalaanse volksziel. Of liever: een verbeelding daarvan zoals veel Catalanen die zelf graag zien, namelijk een balans tussen nuchterheid en bevlogenheid, tussen aardsheid en verbeeldingskracht. 

Roberts achtergrond als heler komt er vervolgens toch wat bekaaid an af . We zien een aantal vrouwen die kinderen troosten. Helemaal bovenaan zoekt een vrouw op haar beurt troost bij de buste van Robert, zo lijkt het. Onze man heeft daar duidelijk geen boodschap aan. Sereen staart hij voor zich uit. Maar ook dat is typisch Catalaans: emoties houd je als het even kan binnenboord. Pas op héél bijzondere momenten – belangrijke overwinningen van Barça voorop – laat je je gaan.

Symbool
Het beeldhouwwerk werd al snel na de onthulling op 13 november 1910 een symbool van het Catalaans nationalisme. En dus moest het in 1940 op last van dictator Franco vernietigd worden. Burgemeester Miquel Mateu, verder een loyaal volgeling van Franco, liet de kolos echter netjes afbreken, om het vervolgens veilig op te bergen. “Iedereen keek in stilte toe hoe het monument voor doctor Robert van de beeldhouwer Josep Llimona steen voor steen werd afgebroken”, noteerde een ooggetuige, de Catalaanse schrijver Joan Triadú, in zijn dagboek. “Het monument heeft men niet durven opblazen, maar ons ideaal wel.”

 “Het monument heeft men niet durven opblazen, maar ons ideaal wel

Decennialang leek het monument voorgoed verloren. Velen namen aan dat het brons een andere bestemming had gekregen, en dat het steen was weggegooid. Totdat in Franco´s sterfjaar 1975 een letterenstudent, bezig met een scriptie over Josep Llimona, de bronzen figuren opspoorde in een opslagplaats aan de Carrer de Wellington. De stenen bleken vervolgens te liggen in een gemeentelijk magazijn in de Carrer de Ciervo.


Kolos
Na Franco´s dood keerden veel verbannen beelden van Catalaanse helden in rap tempo terug in de straten van Barcelona, vaak op hun oude vertrouwde plek. Met Roberts monument liep het wat anders. Terugplaatsing op de Plaça de la Universitat was vanwege de metrobouw ter plekke ´technisch onmogelijk´. En vindt maar eens een andere geschikte plek voor zo´n kolos. Pas in 1979 werd gekozen voor de Plaça de Tetuan. Weer zes jaar later, op 11 mei 1985, kon het monument eindelijk op z´n nieuwe plek worden onthuld. Dat gebeurde uiteraard door de toenmalige burgemeester van Barcelona, Pasqual Maragall.
Overigens deed Maragall de onthulling samen met het Spaanse koningspaar. Of all people, zou je bijna zeggen. Al verwijst ook de naam van het plein veel meer naar een Spaans dan naar een Catalaans verleden. Tetuan is immers de stad in Marokko waar Spanje de vijand een beslissende nederlaag toebracht in de Spaans-Marokkaanse oorlog (1859-1860).  Onder leiding van de Catalaan Juan Prim en met hulp van Catalaanse vrijwilligers, dat dan weer wel.


Deze post werd  eerder in een iets andere versie  gepubliceerd op Orange Monkey Blog

27-10-11

Oer-Hollands

Oer-Hollands plaatje: JC op de fiets.
Ooit deelden Johan Cruijff en ik een woonomgeving. Beiden woonden we aan het Vondelpark. Ik in een armzalige etage in de Frederiksstraat, hij ergens aan de overkant in een riant pand. Niettemin: ik zág hem weleens skaten in het park. Kan het Hollandser?

Hier in Barcelona ben ik Johan nog nooit tegengekomen. Ik woon dan ook in een randgemeente (waar Cruijff overigens ooit wel een huis had) en Johan op zijn berg, in de dure wijk La Bonanova. Hij is natuurlijk ook veel op reis. Al is het maar om in Amsterdam bij Ajax ruzie te maken met zijn collega-commissarissen, zoals nu.nl gisterenavond meldde. De zaak is ernstig. ´Volgens de NOS is er zelfs sprake van een breuk´, schrijft nu.nl.

De oorzaak: gedoe over de benoeming van Marco van Basten als directeur voetbalzaken bij de Amsterdamse club. Uit een brief waarop de NOS ´beslag heeft gelegd´  - sinds wanneer heeft de NOS ook justitietaken? – blijkt onder meer dat Johan heeft aangedrongen op het instellen van een adviesraad voor de raad van commissarissen. ´Overbodig´, oordeelden zijn collega-commissarissen.

De vraag is of Johan en zijn collega-commissarissen nog op één lijn zijn te krijgen. Een speciaal voor deze kwestie ingestelde commissie gaat dat nu onderzoeken.

Hollandser kan niet.

11-10-11

Fietsen in Barcelona: een eeuw geleden al heel gewoon

We vertellen het vaak tijdens onze fietstours: de populariteit van de fiets is een betrekkelijk nieuw verschijnsel in Barcelona, en vooral te danken aan Bicing, het pas een paar jaar oude fietsenleensysteem van de stad. En voor veel mensen is en blijft fietsen iets wat je doet in je vrije tijd. In wielrenpak compleet met valhelm kilometers maken op de racefiets of mountainbike. Of gewoon met het hele gezin een rondje door het park, misschien wel via een van de biciarbres, zes (korte) groene fietsroutes door de stad. Uiteraard gekleed in datzelfde wielrenpak plus valhelm.

Allemaal waar, maar óók een kwestie van perspectief. Want er was een tijd dat de fiets hét dagelijkse vervoermiddel was in Barcelona. Kijk maar eens naar deze ruim zeven minuten durende film van Barcelona anno 1908, gemaakt vanuit een rijdende tram. Ook om vele andere redenen (de mensen, de gebouwen et cetera) een fascinerend tijdsbeeld, deze opnamen.

Bekijk de film hier
.

10-10-11

Uitstapje naar Barcelona? November is ideaal!

´Het is hier toch Spanje?´
'Wat is eigenlijk de beste tijd voor een bezoek aan Barcelona?´ 

Deelnemers aan onze wandel- en fietstours vragen het regelmatig, zeker wanneer we gekleed in poncho’s op pad moeten. Gelukkig gebeurt dat laatste niet vaak – niet voor niets hebben we hier jaarlijks zo´n duizend zonuren meer dan in Nederland. Toch: ook in Barcelona regent het weleens, zelfs op momenten dat in Nederland (en Vlaanderen) de zon uitbundig schijnt. Zoals dit jaar met Pasen. In Nederland was het volop strandweer, in Barcelona druilde het – al bleef de voorspelde zware regenval gelukkig uit.
Sommige jaren valt er in Barcelona zelfs weinig minder neerslag (regen, sneeuw, hagel) dan in Nederland. Voor 2010 registreerde het observatorium van Fabra (het locale De Bilt) 720 mm; De Bilt kwam voor Nederland in dezelfde periode op 801 mm.
Nu was 2010 wel een uitzonderlijk nat jaar voor Barcelona, met dan ook maar liefst 128 dagen met neerslag. Er zijn echter ook genoeg jaren waarin de 100 dagen niet wordt gehaald. Dat zou ook dit jaar kunnen gebeuren. Het heeft hier de laatste maanden namelijk nauwelijks geregend - alleen stadsheilige
Eulàlia sloeg op 24 september, de feestdag van haar concurrente Mercè, hard toe.

23 graden

Warm was - en is - het ook. Begin deze maand, op 5 oktober, registreerde Fabra een maximumtemperatuur van 31, 6°, en daarmee de warmste oktoberdag sinds 1914. Dat is natuurlijk nog niets vergeleken met sommige dagen in juli en augustus, waarop de barometer aardig richting 40° kan gaan. Daarom is, afgaande op de cijfers voor het laatste decennium, een bezoek aan Barcelona in november ideaal: gemiddeld nog geen vijf dagen regen en een maandtemperatuur van 23°. Kijk, dat is lekker, vooral wanneer op hetzelfde moment gure najaarsstormen het Hoge Noorden teisteren.

Tip: neem in deze maanden wel wat warms mee, voor de koelere avonden en de dagen waarop het weer toch wat minder is. Ik moet nog weleens denken aan vijf jonge meiden die gekleed in minirok met ons gingen fietsen. Net voor Kerstmis. Mijn voorzichtig geformuleerde suggestie dat hun stijl van kleden ´mogelijk iets te optimistisch´ was, stuitte op onbegrip: “Maar het is hier toch Spanje?”